Intro Soortenjager

Ik ben een soortenjager. Dat wil zeggen dat ik elke vissoort wil vangen. Het vangen van een nieuwe vissoort geeft mij immers een grotere kick dan het vangen van mijn duizendste brasem. Leg je zelf geen beperkingen op als je soortenjager wilt zijn. Bekijk elke stek als een mogelijkheid om een nieuwe soort te vangen. Een tiendoornige stekelbaars zit bijvoorbeeld immers in superondiep water vol plantengroei. Water waar elke normale visser hard voorbij loopt omdat er toch geen vis zou zitten... Leer je gewenste vissoort kennen. Hoe meer je weet hoe succesvoller je zult zijn. Waar kun je je soort vinden? Wat eet die soort? Wanneer is hij actief? Hoe kun je hem vangen? Je zult met tegenslag te maken krijgen. Je ziet al gauw een belangrijk detail over het hoofd waardoor je missie niet slaagt. Maar dat maakt de voldoening alleen maar groter als het je gelukt is om een soort toe te voegen aan je soortenlijst!

zondag 19 maart 2017

Statistieken

Statistieken. Als het om vissen gaat ben ik er dol op. Al sinds 1995 turf ik alles braaf in de dagboekjes, in het begin nog op papier later uiteraard digitaal. Zo kan ik gemakkelijk alle gegevens terug vinden. Meeste aantal zeelten op 1 dag? Zo gevonden voor als mijn geheugen het zou laten afweten. Grootste kolblei ooit? Geen probleem, alle PR's staan mooi bij elkaar, smachtend om ooit nog eens verbroken te worden.

Het grindgat in Eijsden wat ik vandaag met een bezoekje heb vereerd is geen gemakkelijk water. Groot, diep en helder. Met de spinner vang ik er vooral baars volgens mijn statistieken. Diezelfde statistieken wijzen mij er tevens op dat maart niet bepaald de beste baars maand is.

De verwachtingen zijn dan ook niet hoog. De stalen onderlijn gaat er ook op. Niet dat de kans heel groot is op snoek, want meer dan twee snoek aanbeten op dit water op een dag is me nooit gelukt, maar verspelen wil je hem ook niet met een dreg in zijn bek.

Dankzij collega Frenk die bereid was een tandje harder te werken had ik twee uurtjes tot mijn beschikking om roofvis te pesten. Het eerste half uur gebeurde niets. Op een gegeven moment laat ik de spinner op zeer ondiep water lopen om te kijken hoe de actie is. Tot mijn grote verbazing knalt er een snoek op. Het is echter zo ondiep dat het beest half op het droge spartelt. De verbazing was tevens zo groot dat de aanslag ook nergens op sloeg. Niet geheel verwonderlijk werd het metaal uitgespuugd en worstelde de snoek zich een stuk terug waar ie wel fatsoenlijk kon zwemmen.

Een gemiste kans dus. Een kans waarvan je weet dat je er niet veel gaat krijgen. Niet veel later wordt de spinner abrupt gestopt door een vette snoek. Heel even zie ik een dikke rug en tot mijn ontzetting is ie niet goed gehaakt en sta ik weer met lege handen.

Aan de scherpte van de haken ligt het niet. Net uit de verpakking en nog vlijmscherp. Zou ik dan toch nog een derde aanbeet krijgen van snoek? Of zou een baars nog de eer kunnen redden? De primeur in vorm van de derde snoek aanbeet kwam er gelukkig. Dit keer werd hij wel verzilverd.

Snoek



maandag 27 februari 2017

Jeuk

Jeuk is erger dan pijn. De laatste vissessie was alweer begin december. Vandaar de jeuk. Ik check de buienradar. De ergste buien zouden Maastricht net missen. Ik had nog goed een uur. Dik 11 graden en een stevig windje plus een wolkendek is prima weer om te snoeken.

Het eerste half uur ging voorbij zonder teken van vis. Ik zag wel een dode aalscholver. Ondanks de stank kon ik het niet laten te glimlachen. Kon ook niet 1-2-3 zien waaraan het beest dood was gegaan. Vast een hongerdood aangezien de visstand hier bij lange na niet is wat het ooit geweest is. Sorry dat ik geen foto heb genomen van de vogel. Ik had immers maar een uurtje.

Eindelijk zag ik een snoek liggen. Mooi, nu rustig blijven en zo min mogelijk bewegen. Het lot wil echter dat een klein takje waar ik al een tijdje op stond juist op dat moment over brak. In een soort slow motion zie je dat de snoek al halverwege het breken van het takje al de vinnen neemt. Barst! Die kun je vergeten. Dat bleek ook wel ondanks wat pogingen.

Even later spot ik een snoek met een blind oog. Onbewust onderschatte ik deze gehandicapte vis. Die ging ik wel even vangen. Mijn zelfvertrouwen was misplaatst. Het begint hevig te waaien en de lucht begint aardig zwart te worden. Een plensbui waar een tropische storm zich niet voor zou schamen was voor mij. Ik dacht aan een gewone jas genoeg te hebben dankzij buienradar.

Doorweekt ga ik gewoon door. Ik ben toch al nat en de nul moet er af. Op een gegeven moment spreek je met je zelf af: oké nog tien worpen. Op het moment dat je denkt dat je de tel kwijt bent maar wel inschat dat het wel eens worp tien zou kunnen zijn hang ik vast. Het duurde echt even voordat ik besefte dat er een vis aan hing. Hij verzette zich ook nog goed ook. Tot mijn verbazing zie ik dat het een brasem is die gehaakt is in de rugvin. Hoe dan ook, de nul is er van af. De ergste jeuk is voorbij gek genoeg. Heel erg kritisch op je vangst ben je niet meer na zolang niks vangen.

Brasem 55cm
 
De worp erna leverde me een pruik op. Mooi moment om te stoppen. Het werd toch al donker en bij het lopen merk ik pas dat ik wat extra kilo's meezeul door de natte broek. De temperatuur was zomaar vijf graden gekelderd ook. Lekker de warme douche in!



zaterdag 10 december 2016

Lomp vissen

Een missie met Manolo op het oosterstaketsel van Nieuwpoort. Puur aardrijkskundig gezien is dit het noorderstaketsel maar wij Nederlanders kunnen er niks van zeggen omdat we zelf een Westerschelde en Oosterschelde hebben. Om er te komen werd al gewaarschuwd voor een flinke wandeling eer je er bent. We hoopten dat een krakkemikkige auteur dit geschreven had op internet maar helaas had hij gelijk. Het is echt flink aanpoten met de koelbox zonder wieltjes. Ergste van alles is dat we kilometers langs de hekken van een  militair terrein liepen met allemaal perfecte parkeerplekken. Maar het was "natuurgebied". Een postzegel groot, ontsierd door het uitzicht op prikkeldraad, barakken en beton. De fauna bestond vooral uit konijntjes.

Staketsel
Gelukkig ervaar je op het staketsel zelf de weidsheid van de zee. Het was fantastisch weer en de charme van de Belgische wetgeving levert soms wel 6 hengels per persoon op. Zoveel hengels hadden we niet eens bij, maar geen zorgen: er is goed vis te vangen met minder hengels. Op de kop ver gooien leverde schar en wijting op. Ons target was echter de lomp. En dat is Vlaams voor vijfdradige meun. En om gericht op dit beest te vissen kun je het beste je montage laten zakken tussen de palen waar water staat. Zeventien stuks met zijn tweeën op vier uurtjes tijd. We waren meer tijd kwijt aan reistijd dan aan het vissen zelf. Kortom we doen er alles aan om voor gek versleten te worden.

Vijfdradige meun

Doublet

vrijdag 21 oktober 2016

XXL

Vandaag was grote steur vangen het doel samen met Peter. Hopelijk zou de beluga ook tijdelijk een bezoekje brengen aan onze geleende onthaakmat (formaat rubberboot). We waren netjes op tijd bij de grote vijver op domein Rausenberger. De eerste hengel werd ingegooid. Ik ben de tweede hengel op aan het tuigen en ik zie wat tikjes op de top. Als ik de hengel oppak merk ik dat ik niks anders kan doen dan de vis laten uitrazen. Hij bepaalde de richting. Ook al was dat onder de lijn met boeien of onder bomen en struiken door. Als ik al een keer een meter lijn kon winnen pakte hij er zo weer drie vanaf. Ook totaal niet van de bodem af te krijgen. Ik begon al te twijfelen of mijn molen het nog wel goed deed. Of dat de vis vals gehaakt was. Of toch de meest wenselijke optie: een moddervette steur die gewoon goed zat gehaakt. De hengel bleef hoepeltje krom. Het duurde een hele poos eer we een schim zagen van de vis. Peter betwijfelde ernstig of dat wel ging passen in het king size schepnet. Toch ging dat goed. De massieve kop en het borststuk erin leiden en de staart volgt vanzelf. Toen we het schepnet plus de vis wilden optillen met twee man ging dat met grote moeite. Wat een kolos! 

Rubberboot
Net op het moment dat ik de vis wil fotograferen gaat de hengel van Peter krom. Wat een hectiek! Gelukkig is de buurman een kijkje komen nemen. Deze is gelukkig bereid de foto te maken. Helaas voor hem maakte hij een flinke smak in de modder. Een wonder dat de camera niet in het water vloog. Na een foto kreeg de gigant zijn vrijheid weer terug zodat ik Peter kon assisteren.

175cm diamantsteur
Peter heeft ook al gruwelijk veel moeite om zijn vis in toom te houden. Helaas liep de strijd in zijn nadeel af. Een losser. Twee uur sinds het binnenrijden op het terrein zijn zo omgevlogen tot onze enorme verbazing. Nog groter was onze verbazing dat we op de verkeerde stek waren gaan zitten. Oeps, even een dikke steur gejat, foutje bedankt en verkast naar de goede plek.

Nou ja, goede plek...  Urenlang hebben we het moeten doen met sporadisch een trilling op de lijn. Pas in de schemering in de avond een fatsoenlijke beet die ook meteen hing. Peter was al een aantal spullen in de auto aan het laden en dacht dat ik een grap maakte dat ik hem tot twee keer toe riep. Helemaal verbaasd kreeg hij de hengel in de handen gedrukt. Ook hier hadden we een flinke kluif aan maar we konden de dag positief afsluiten met een Siberische steur van 142cm!

142cm Siberische steur


zaterdag 1 oktober 2016

Uitwaaien

Het plan was om kleine platvis, met name tarbot en griet, vanaf het strand in IJmuiden te vangen. Mensen die met netten op garnaal vissen vangen ze geregeld. De theorie was dat de meeste vissers te ver gooien en te grote haken gebruiken om deze beesten te vangen. We wisten dus wat ons te doen stond. Kleine haakjes gebruiken en vooral niet te ver gooien.



Samen met schoonvader Peter en vismaat Manolo gingen we dus richting IJmuiden. Collega soortenjager Sjors pikten we op in Brabant. Hadden hem nog nooit live ontmoet en we hebben maar de gok genomen dat het gezellig gezelschap was. Gelukkig bleek dat ook zo te zijn.



Winderig
Eenmaal aangekomen kon ons plannetje de prullenbak in. De harde wind was weliswaar voorspeld, maar hopen dat het meevalt mag altijd. Flink wat schuimkoppen en de wind loodrecht op het strand. Typisch was ook dat we de enige vissers waren die daar op dat moment rondliepen. Maar we lieten ons niet ontmoedigen en gingen over op plan B: tussen de blokken peuteren.



Sjors in actie
De slijmvissen en de gehoornde slijmvissen hadden er zin in en we hadden regelmatig beet. Voor mij was de gehoornde slijmvis een welkome nieuwe soort. Zo ook voor Manolo. En voor schoonvader Peter was het zelfs zijn eerste zeevis ooit. Je moet ergens beginnen nietwaar?



Slijmvis
Gehoornde slijmvis
Peter zijn eerste zeevis
Hoorntjes

De hengels die wat verder ingegooid werden leverden vooral leeg gevreten haken op. Gezien het feit dat er af en toe een krab mee naar boven werd getakeld deed vermoeden dat zij de oorzaak waren. Toch hadden we tussen de krabben in af en toe beet van vis. We presteerden het om geen enkele beet hiervan te verzilveren. Intussen gierde de wind vrolijk door en de golven beukten goed op de stenen.



Peuteren
Na wat kibbeling en frieten naar binnen gewerkt te hebben probeerden we nog een uurtje op de Trawlerkade. Lekker luw tussen de bootjes in peuteren. Dat uurtje was verbazingwekkend genoeg voldoende om even vier soorten erbij te vangen: steenbolk, zwarte grondel, bot en paling. Een stek om te onthouden, en ook in het donker was het prettig vissen. Lekker uitgewaaid in elk geval.



Bot
Paling






maandag 18 juli 2016

Ardennen

Deze maand is het precies 25 jaar geleden dat ik ben begonnen met hengelen. Je zou geneigd zijn om te zeggen dat je na 25 jaar het wel allemaal gezien en meegemaakt hebt qua vissen. Gelukkig is dat niet het geval en blijft deze hobby me verrassen.

Vandaag viel de keuze op de Ardennen om een hengeltje uit te gooien. Op een tropische dag als deze is het daar beter uit te houden. Een paar graden lager is het daar altijd wel ten opzichte van thuis. Ook is het gewoon heerlijk om het echte buitenland gevoel te ervaren daar.

Buitenland
Al vrij snel hadden we de gebruikelijke elrits, gestippelde alver en kopvoorn te pakken. Ze behoren tot de gewoonste soorten in de Ardennen. De vlagzalm staat nog steeds op mijn verlanglijstje en hopelijk zou die vandaag besluiten in mijn aas te happen. Of in het aas van mijn drie vismaatjes van vandaag. Ik kan net zo goed genieten van andermans vangsten. De vreugde bij mijn schoonzusje toen ze haar eerste forel te pakken had is gewoon leuk om te aanschouwen. Gesterkt door dit succes prikkelt ze haar vriend dat hij toch echt achter lag qua aantal gevangen soorten.

Eerste forel ooit voor schoonzus
Je voelt natuurlijk aankomen dat haar vriend dat niet zomaar op zich laat zitten. Een tijdje later riep hij of iemand wilde komen scheppen. Geen probleem, die taak wil ik best op me nemen. Tot mijn grote verbazing zie ik dat meneer doodleuk een vette sneep aan het vaste stokje aan het temmen was. Ik heb wel eens sneep gevangen met de vaste stok maar dat waren exemplaren van hooguit 25 centimeter. Deze was het dubbele! Zo zie je maar weer: toch weer verrast na 25 jaar vissen!

Close up sneep
Schoonbroer met sneep
Op de enkele uren dat we gevist hadden wist ik zelf nog twee beekforellen te strikken. Helaas geen vlagzalm. Van de andere kant een goede reden om het weer eens te proberen de volgende keer. Ondanks dat mijn schoonvader op de gehate nul bleef steken zag ook hij het zitten om het snel weer eens over te doen. Schoonbroer tegen schoonzus is uiteindelijk een gelijkspel geworden.

Beekforel




zaterdag 21 mei 2016

De Gremlin

De eerste dag aan zee voor mij dit jaar. Altijd fijn wat frisse zeewind mee te pakken en als Limburger voelt het aan als een minivakantie. Vrouwlief, schoonbroer en schoonzus gaan mee. Ze hopen wat leuke vogels te kunnen spotten en zijn tevens een beetje nieuwsgierig naar hoe ik vis en willen zelf ook een hengeltje uitgooien. Om de kansen letterlijk te spreiden heb ik een heavy feeder meegenomen voor op de platvis, een spinhengel voor de rovers en een vaste stok voor het pielen tussen de blokken.
Beet!
Het lijkt zo simpel. Een beetje pielen met klein aas tussen de blokken in en je scoort zo een hoop kleine soorten die je met de normale hengeltechnieken niet gauw zult vangen. Het duurde even voordat ik het eerste visje te pakken had. Het was wel meteen de gewenste nieuwkomer: een groene zeedonderpad. Een grappig beestje dat wel wat weg heeft van een Gremlin. De rest van de dag leverde de vaste stok geen enkele vis meer op. Het water was ruw en klotste behoorlijk waardoor de bewoners tussen de blokken waarschijnlijk dieper en rustig water opzochten. Het was ook volle maan en dat schijnt dan ook springtij te veroorzaken.

Groene zeedonderpad (Gremlin)

Ruw

Natte broek

Zwaarder dan je dacht dat zeevissen...
De heavy feeder leverde met regelmaat schar op. Het stikt op dit moment gewoon van de schar in IJmuiden. Bijna onmogelijk om ze niet te vangen als je op de bodem vist. Slechts één wijting liet zich foppen zo. Andere soorten kregen geen kans door het scharrentapijt.

Dan de spinhengel. Een pilker ergens op de gok gooien levert je heus wel eens vis op als je maar lang genoeg blijft gooien. Interessanter is het als je vogels binnen werpbereik ziet jagen op visjes. Zo'n kans moet je niet laten lopen en elke worp was direct raak. Helaas duurde de vreetorgie maar even. Spectaculair is het wel met licht materiaal. Met kleine veertjes vang je zelfs de kleine zeebliek waar de makreel op jaagt. Visjes van enkele centimeters.

Makreel

Mini haring
Schoonbroer had nog nooit een gier gezien in het wild. Alsof de duvel er mee speelt: er vloog doodleuk een vale gier in IJmuiden! Gemist doordat hij door de makreel bezig werd gehouden. Ik weet niet hoe zeer het vogelaarswereldje hem dat kwalijk neemt. Vandaar de onherkenbare foto. Ondanks dat we de aaseter graag gezien zouden hebben toch een geslaagde dag!

Stef H. de vogelspotter makreelspecialist