Flashback

Lang geleden ving ik een bijzondere vis. Dit was zelfs in een ander millennium: 1999. In de voormalige DDR deed de campingeigenaar heel erg zijn best om ervoor te zorgen dat een Nederlandse jongen legaal zijn hengel kon uitgooien in een prachtig meertje. Ik werd vakkundig uit de klauwen van de Oost-Duitse bureaucratie gehouden en ik ging op pad met een volle uitrusting: een complete vlonder met een lange vaste stok met elastiek in de top. Heel lief dat ik dat allemaal mee mocht nemen in de caravan van mijn ouders. Pap en mam hadden zich zelfs de moeite genomen om visvoer te halen toen ik aangaf dat al het lokvoer op was gemaakt in Tsjechië waar ik een sabelbliek had weten te vangen. Ik was niet bekend met wat aangereikt werd. Een zak keiharde knolletjes wat achteraf ongekookte tijgernoten bleken te zijn en een zak poeder met een vreemde en sterke kruidige geur. Ik had het vermoeden dat die poeder pure geurstof was en besloot het te mengen met broodkruimels. Dat bleek dus te blijven drijven toen ik er een bal van maakte en negen meter verder gooide. Verzwaard met stenen ging er in elk geval iets richting de bodem waar mijn aas werd aangeboden. Ik had er niet zoveel vertrouwen in op deze manier. Wat de boer niet kent vreet ie niet...

Stausee LuxOase

Het werd een prachtig voorbeeld van hoe fijn het kan zijn dat jouw gedachten er compleet naast kunnen zitten. Ik ving gigantisch goed. Heel veel mooie grote blankvoorns werden er gevangen. Op een gegeven moment werd de elastiek goed getest. Toen ik de vis in het schepnet kreeg zag ik pas wat voor magnifieke goudklomp ik had gevangen: een molensteen ronde kroeskarper van veertig centimeter. Wat een daverende verrassing waar ik heel gelukkig van werd. Helaas geen foto. We zitten immers een millennium eerder...

Ruim zesentwintig jaar later slaag ik er pas in om een kroeskarper te vangen die wel gefotografeerd kon worden. In een modderig watertje dat niet eens kniediep is. Een mini stukje mestpier op een klein haakje was het recept om deze bijzondere soort te verleiden. Gebruik gerust de Vissenscanner app van Sportvisserij Nederland om een kroeskarper vangst te verifiëren want verreweg de meeste vangsten blijken giebels of wildkleur goudvissen te zijn. 

Kroeskarper met zwarte streep op staartwortel 

Vissenscanner zegt bingo!

De grootste bedreiging voor kroeskarper 

Er kan een buitje vallen

Het plan was als volgt: ff naar het Noordzeekanaal om de naakte grondel en de brakwatergrondel te arresteren. We dachten daar een uurtje voor nodig te hebben om vervolgens de kroeskarper te belagen in Spaarnwoude. De weersvoorspelling gaf aan dat er een buitje zou kunnen vallen.

Wat je al niet over moet hebben om bij een stek te komen...

Cruciaal in ons plan was dat we de grondels op zicht gingen vangen. De wind, golven en het buitje zorgden ervoor dat het zicht nihil was. Wat wel gevangen werd waren baarsjes. Niet bepaald hoopgevend en na toch te lang door blijven gaan gaven we het op om de kroeskarper een kans te geven om in ons aas te happen.

Zo klein dat je bijna niet meer ziet dat het een baars is...

Ik weet niet exact de officiële definitie van een buitje maar het buitje duurde al uren. Het "tje" suggereert ook dat de hoeveelheid regen niet al te veel voorstelt. Ook daar hadden we onze vraagtekens bij aangezien we een record doorweektheid gevestigd hebben.

Het meest nutteloze voorwerp van de dag: de zonnebril

Spiegelkarper

We wisten dat als de kroeskarper niet zou meewerken dat de schubkarper en spiegelkarper ons bezig zou houden. Manolo presteerde het om een vis te vangen op een manier die niet kan. Met een vast stokje (drie meter, 12/100 nylon, 16 haakje en geen elastiek) een karper vangen van 60cm gehaakt in een borstvin. Het beest zwom telkens hetzelfde rondje recht voor onze voeten. Ik kon hem zo scheppen. In het net had hij teveel energie over. Als de karper gewoon normaal was weg gezwommen had Manolo nul kans gehad.
 

De vis die niet kon

De karpers hielden ons goed bezig. We hebben ons niet hoeven te vervelen. Op een gegeven moment zie ik tot mijn ultieme verbazing een kroeskarper draaien voor mijn voeten. Uiteraard gooi ik daar mijn aas. Twee gewone karpertjes beten en ik ging er al vanuit dat de kroeskarper pleite was en ging weer vissen op de voerplek. Manolo legde zijn aas waar de kroeskarper gezien was. Nog een half uur te gaan alvorens in te pakken. De laatste minuut vangt hij ons gewenste target! Wat een heerlijk gevoel zo de dag afsluiten.

Kroeskarper