Hyperemesis gravidarum

De argeloze lezer zal zich wellicht afvragen of de titel slaat op een Latijnse naam van een vissoort die geen Nederlandse naam heeft. Het heeft echter niks te maken met vissen. Wel met het feit dat mijn laatste noemenswaardige feit op visgebied de zeelt was eind mei. Hyperemesis gravidarum is een ernstige vorm van misselijkheid tijdens de zwangerschap. Die duurt nu al acht weken bij mijn vrouw. Als je maar genoeg overgeeft val je tien kilo af... Je hebt geen energie meer, het gevoel van misselijkheid verdwijnt ook niet echt na het overgeven en omdat je je zo slecht voelt lukt slapen ook niet echt. Ze is ook al opgenomen geweest in het ziekenhuis om wat infusen aan te sluiten wegens uitdroging. Fysiek en psychisch een lijdensweg voor mijn vrouw. Zelf lijd ik niks fysiek maar leuk is anders om je vrouw zo te zien lijden. Niemand kan het genezen, het is gewoon hopen dat het vanzelf weg gaat. Dat kan volgende week zijn maar ook pas december. Ik ben haar persoonlijke verpleger, het huishouden is voor mij en die full time baan eist ook nogal wat van me. Die combinatie hield ik zes weken vol totdat een collega door begon te drammen over een futiliteit. Mijn ontploffing die daar op volgde was voldoende om een bezoekje aan de huisarts te brengen. Zijn diagnose was even simpel als snel gesteld: overbelast. Rust was het devies. In feite vissen op doktersadvies. Dat klinkt leuker dan dat het is. Het huishouden blijf je toch doen en voor je vrouw zorgen doe je gewoon. Even een uurtje er tussen uit om te vissen kan echter best. Vandaag in de Geul wezen vissen. Tientallen elritsen waren kortstondig het haasje met de vaste stok.

Elrits

Opeens een zware vis. Mijn grootste vis ooit gevangen in dit riviertje was een beekforel van 30cm. Veel meer als een paar honderd gram zal het beest niet gewogen hebben. Maar wat nu aan mijn lijntje hing was andere koek. Een vis van een kilo of twee kan ik best de baas met het materiaal wat ik gebruik. Nu was ik compleet kansloos. Het was te diep om te zien wat het was en de vis was te zwaar om hem ook maar iets omhoog te krijgen. Vol tegen de stroming in zwom de vis genadeloos en vastberaden de lijn stuk. De vermoedelijke dader was waarschijnlijk een moddervette barbeel. Mijn hoofd is al wat leger. Maar in het achterhoofd weet je dat iemand thuis je nodig heeft. De grote vis is nog niet van me af. Plannen om hem alsnog te vangen zijn in de maak. Maar dat vangen zal niet nu zijn. Nu terug naar huis. Daar wordt je weer geconfronteerd met de werkelijkheid. Het aloude cliché gaat ook weer op: een goede gezondheid gaat voor alles. Op dit moment droom ik niet van nieuwe spectaculaire soorten maar dat het weer beter gaat met mijn echtgenote...

Persoonlijk record zeelt

Vandaag was dan nationale hengelsportdag. We hadden er nog profijt van ook. Gratis een dagvergunning bij visvereniging 't Alvertje in Wanssum. Een ven dat bekend staat om zijn grote zeelten. Mijn oude PR van 54cm moest er aan geloven. Karper en grote brasem zit er ook en zouden ook kunnen snoepen van onze miniboilies op de method feeder. Vol goede moed begonnen Manolo en ik te vissen. De wind zat in de Noordhoek maar het was zonnig en we zouden de uren dat we visten geen druppel regen zien. Vrij vlot kromt de hengel en een stevige vis wil het riet in vluchten. Met moeite kon ik de vis ervan weerhouden. Ik was er redelijk van overtuigd dat ik een karper eraan had. Totdat de vis begon te bonken en van de bodem af kwam. Een zeelt! En wat voor één! Zonder twijfel wist ik dat dit mijn record zou zijn als deze vis in het netje kwam. Zeelt die een schepnet heeft gezien heb je echter nog lang niet binnen. Pas na een paar keer de slip laten gieren kon ik hem landen. Wat een magnifiek beest! 58cm gaf de meetplank aan. Mijn dag kon niet meer stuk!

58cm!

Zeelt

De volgende aanbeet was voor vismaat Manolo. Tot onze verbazing kregen we geen enkele beet meer. In de visvijver naast ons was een wedstrijd met tientallen deelnemers en het gros was gewoon aan het blanken. De zware zeelt wat ik had gevangen was waarschijnlijk goed genoeg voor een podiumplek. We hadden gewoon de pech een slechte dag te treffen waarop de vis het compleet laat afweten. We kunnen ook niet echt verklaren waarom ze niet wilden bijten. Zo heel erg koud was het ook weer niet. In het zonnetje was het zelfs aangenaam. De wind stond al enkele dagen uit de Noordhoek en meestal is geen verandering in de windrichting voordelig voor de visser. En de vis was ook niet aan het paaien. Een mysterie dus.

Tricolore

Ik had alle tijd om libellen te fotograferen. De volgende beet was toch voor vismaat Manolo. Ik kreeg zelfs een groene, witte en rode tegelijk voor de lens. Of het drie soorten zijn? Geen idee. Vissoorten hebben meer mijn interesse. In elk geval heeft dit viswater potentie en we keren er zeker terug. Nog een pluim voor de visvereniging 't Alvertje voor de leuke geste.

Een nieuw speeltje

Onder meer geïnspireerd door Koen heb ik me dan toch laten verleiden tot het aanschaffen van een onderwatercamera. Snorkelen in warme zeeën kan dan meteen vereeuwigd worden. De dag op Lanzarote dat een vette hagedisvis een pauwlipvis oppeuzelde voor mijn snorkel staat in mijn geheugen gegrift. Toch was het nog leuker geweest als je zoiets met anderen kunt delen. De dag van de aankoop is ook meteen de dag van het uitproberen van het nieuwe speeltje. Boven water doet hij het in elk geval prima. Een close up van een kopvoorntje is geen probleem.

Kopvoorn

Dan datgene waarvoor hij gekocht is... De eerste keer dat je de camera onder water dompelt voelt intuïtief erg slecht aan. Het ding doet gelukkig wat het moet kunnen. Onder water filmen en foto's maken zonder de geest te geven. Ik was al blij dat ik vis voor de lens kreeg. Scherpere beelden zullen wellicht volgen na veel oefenen. Buiten dat is de helderheid van het water in pakweg Bonaire een stuk beter dan in ons kikkerlandje.

Rivierdonderpad

De pestkop

Je hebt van die dagen op het werk dat je daarna gewoon moet vissen om stoom af te blazen. Vandaag was zo'n dag. Ik hoopte op zeelt in de paar uurtjes die ik nog had voordat het donker werd. Vrij vlot ving ik wat ruisvoorntjes en blankvoorntjes. Dan een enorme regenbui. Het mini parapluutje houdt me droog. Als het weer droog is plots meer weerstand bij het aanslaan en tot mijn vreugde ging de gehoopte zeelt na flink tegenstribbelen het schepnet in.

Zeelt

De beet viel weg. Het tumult op amper een meter diep water lokt geen andere vissen. Toen ik dan eindelijk weer een voorntje wist te vangen werd deze gegrepen door een snoek. Ik vis ruim twintig jaar en het is maar één keer eerder voorgekomen dat ik een snoek met de vaste stok wist te vangen. Een haakje maatje zestien en een ragfijn nylon snoertje zijn het recept om snoek te verspelen. Het beest is niet eens echt gehaakt omdat het haakje in het voorntje zit. Toch krijg ik het beest soms even aan de oppervlakte waarna weer een run volgt. En net dat ik hoop heb dat dit goed afloopt delf ik weer onderspit. Zelfs het voorntje moet ik inleveren.

Je zou denken dat deze vis toch wel enigszins geschrokken is van het touwtje trekken met een visser maar het beest presteert het om nog een keer aan mijn lijntje te gaan hangen. Het gebit maakte weer korte metten met de onderlijn. Het is gesloten tijd voor roofvis dus ik heb ook niks bij om de snoek terug te pesten.

Dan gooi ik een paar voerballen met flink wat geweld in de vijver om de pestkop weg te krijgen. Ik begin weer beet te krijgen maar tot mijn ontzetting zie ik even later weer een kolk op de plek waar mijn dobber is. Weer een flinke dril volgt. Drie maal is scheepsrecht? Vergeet het maar. De pestkop wint weer.

Even later tijdens het avondrood zie ik diverse keren bellenplakkaten van zeelt rond mijn dobber. Ik zit letterlijk op het puntje van de stoel. Wat is dit toch heerlijk spannend. Tot twee keer toe mis ik een beet. De koek is op. Er wordt niks meer gevangen. Voldaan fiets ik huiswaarts. Alle drukte van de werkdag is van mijn schouders gevallen.

Uitslapen loont niet

Met vismaat Manolo op de Geul. Stiekem hopen we op vlagzalm. Deze komt nogal sporadisch voor op dit water maar als je maar vaak genoeg gaat zal het toch een keer raak moeten zijn. We kiezen ook voor een nieuw stuk waar we nog nooit hadden gezeten. Twee meter diep water met een stevige stroming. Twee meter diep is extreem diep voor deze beek. Meestal is deze beek zo ondiep dat de bodem gewoon te zien als het water een beetje helder is. Manolo had een woelige nacht achter de rug en gaf al aan dat het wat later zou worden. Ik besloot eerst te gaan vissen op de bekende ondiepe stekken die bijna garant staan voor kleine vis. Binnen een uurtje had ik vier soorten te pakken. Een bermpje, een baarsje, een rivierdonderpad en twee beekdonderpadden waren de buit. De donderpadden zijn overigens beschermde soorten en moeten ongeschonden teruggezet worden. Het is voor mij persoonlijk maar een rare wetgeving. Ook niet beschermde soorten zoals brasem en karper hebben bij mij dezelfde rechten als de soorten op de rode lijst en worden braaf teruggezet. De meeste vissers die in Nederland claimen een donderpad te hebben gevangen hebben meestal één of andere exotische grondel te pakken. Het verschil is gemakkelijk te zien door even te kijken of het beest een zuignapje aan de onderzijde heeft. Geen zuignapje is een donderpad.

Beekdonderpad

Bermpje

Na deze bliksemstart was het tijd om op het nieuwe diepe stuk te proberen. Vrij vlot komt een grote vis los. Manolo komt aan wandelen en begint vol goede moed mee te vissen. Ook ik was er van overtuigd dat dit wel eens een hele mooie dag kon gaan worden. Tot onze verbazing konden we in de uren daarna niets meer vangen. Zelfs niet toen we het diepe water weer inruilde voor de ondiepe stekken die min of meer garant stonden voor een visje...

Pech

De vorige keer was ik nogal voorbarig met roepen dat het lente was. Dat heb ik geweten. Er volgde een heuse ijstijd waardoor de natuur wekenlang achter liep. De watertemperatuur was vorige week nog zo beroerd dat ik geen enkele vis wist te vangen. Vandaag vanuit mijn woonkamer zag het er erg lekker uit buiten. Een zonnetje en eindelijk begonnen de bomen groen te kleuren. Dus in mijn T-shirtje er op uit met vismaat Manolo. De stevige wind strafte mijn slechte voorbereiding af. Een T-shirtje alleen was niet echt aangenaam dus. Hengels wat hoog opgesteld werden gingen vanzelf omlaag. Bakjes met pellets vielen om zodat ik alles bij elkaar kon rapen. En dat op een paar uurtjes vissen. Maar werd er gevangen? Gelukkig wel. De slechte vangsten van de laatste tijd hadden toch echt met de watertemperatuur te maken. Nu werden wel flinke aantallen gevangen. Tientallen stekelbaarsjes, vetjes en blauwbandjes waren het haasje. Deze mormels leveren geen spectaculaire gevechten op aan de hengel maar voor ons werkt het heerlijk ontspannend en tijdverdrijvend.

Blauwband

Driedoornige stekelbaars

Vetje

De karper deed ook aardig zijn best getuige de zes keer dat we een run kregen. Dat we maar één beet konden verzilveren? Laten we het maar pech noemen. Onkunde klinkt zo zelfkritisch...

Schubkarper

Wat ik geen pech kan en wil noemen is de klassieke voorjaarsfout die ik elk jaar eigenlijk wel maak. Denken dat het zonnetje heerlijk is en me dan vooral niet insmeren. Nu ik dit typ voel ik stukjes huid gloeien en bij nadere inspectie ook zijn er ook wel tekenen van roodheid...

Lente

De weerman had goed nieuws. Het zou lente worden. Een winterdepressie wil ik het niet noemen maar ik kan aardig chagrijnig worden van een lange periode zonder zon. Of zou (bijna) geen vis de oorzaak zijn? Hoe dan ook, ik ging vissen in de vijver in het stadspark te Maastricht. Geen zon te zien. Het was zelfs fris. Mijn mazzel was dat mijn winterkleding nog van de vorige sessie in mijn rugzak lag. Vorige week was ik te lui om het op te ruimen en nu deed ik tevreden een extra trui aan.

Lente???

Doel was met de vaste stok klein grut vangen en met de method feeder hopen op het grote spul. Met de vaste stok krijg ik wat pietluttige beten die allemaal mis werden geslagen. Een mooie beet was wel raak. Een veel te grote karper veroorzaakte een kansloze lijnbreuk op het dunne snoertje. Waarom bijten ze dan ook niet op de werphengel? Dan maak ik tenminste nog kans... Zuchtend knoopte ik een nieuw snoertje aan het vaste stokje en tegelijkertijd zie ik de werphengel krommen. Dit voelde goed aan. Ondanks het ijskoude water kliefde de gehaakte vis als een razende door het water zonder van de bodem los te komen. Een vriendelijke voorbijganger wilde best helpen met het scheppen. Mijn schepnet is meer geschikt voor brasems maar als je maar goed mikt past er ook een karper in van 82cm!

Goed mikken is een kunst

En dat is voor mij een record. Aangezien ik geen echte karpervisser ben en het ook nooit zal worden had ik geen weegschaal bij. Wat zal ie gewogen hebben? 20 pond? Mij maakt het niet uit. De dril en de vis gaven mij plezier. Dat plezier is voor mij niet minder als de vis 15 pond zou hebben gewogen.

Schubkarper met een even lelijke smoel als de auteur

Niet lang na deze vangst was dan eindelijk het zonnetje daar. De temperatuur schoot omhoog. Mijn vitamine D gehalte schoot ook omhoog. Het stadspark vulde zich met mensen die snakten naar de lente en ik was tevreden ondanks dat ik de uren daarna helemaal geen enkele beet meer kreeg. Voor de vriendelijk voorbijganger: nog een dank je wel voor de assistentie!

Lente!!!