Uitslapen loont niet

Met vismaat Manolo op de Geul. Stiekem hopen we op vlagzalm. Deze komt nogal sporadisch voor op dit water maar als je maar vaak genoeg gaat zal het toch een keer raak moeten zijn. We kiezen ook voor een nieuw stuk waar we nog nooit hadden gezeten. Twee meter diep water met een stevige stroming. Twee meter diep is extreem diep voor deze beek. Meestal is deze beek zo ondiep dat de bodem gewoon te zien als het water een beetje helder is. Manolo had een woelige nacht achter de rug en gaf al aan dat het wat later zou worden. Ik besloot eerst te gaan vissen op de bekende ondiepe stekken die bijna garant staan voor kleine vis. Binnen een uurtje had ik vier soorten te pakken. Een bermpje, een baarsje, een rivierdonderpad en twee beekdonderpadden waren de buit. De donderpadden zijn overigens beschermde soorten en moeten ongeschonden teruggezet worden. Het is voor mij persoonlijk maar een rare wetgeving. Ook niet beschermde soorten zoals brasem en karper hebben bij mij dezelfde rechten als de soorten op de rode lijst en worden braaf teruggezet. De meeste vissers die in Nederland claimen een donderpad te hebben gevangen hebben meestal één of andere exotische grondel te pakken. Het verschil is gemakkelijk te zien door even te kijken of het beest een zuignapje aan de onderzijde heeft. Geen zuignapje is een donderpad.

Beekdonderpad

Bermpje

Na deze bliksemstart was het tijd om op het nieuwe diepe stuk te proberen. Vrij vlot komt een grote vis los. Manolo komt aan wandelen en begint vol goede moed mee te vissen. Ook ik was er van overtuigd dat dit wel eens een hele mooie dag kon gaan worden. Tot onze verbazing konden we in de uren daarna niets meer vangen. Zelfs niet toen we het diepe water weer inruilde voor de ondiepe stekken die min of meer garant stonden voor een visje...

Pech

De vorige keer was ik nogal voorbarig met roepen dat het lente was. Dat heb ik geweten. Er volgde een heuse ijstijd waardoor de natuur wekenlang achter liep. De watertemperatuur was vorige week nog zo beroerd dat ik geen enkele vis wist te vangen. Vandaag vanuit mijn woonkamer zag het er erg lekker uit buiten. Een zonnetje en eindelijk begonnen de bomen groen te kleuren. Dus in mijn T-shirtje er op uit met vismaat Manolo. De stevige wind strafte mijn slechte voorbereiding af. Een T-shirtje alleen was niet echt aangenaam dus. Hengels wat hoog opgesteld werden gingen vanzelf omlaag. Bakjes met pellets vielen om zodat ik alles bij elkaar kon rapen. En dat op een paar uurtjes vissen. Maar werd er gevangen? Gelukkig wel. De slechte vangsten van de laatste tijd hadden toch echt met de watertemperatuur te maken. Nu werden wel flinke aantallen gevangen. Tientallen stekelbaarsjes, vetjes en blauwbandjes waren het haasje. Deze mormels leveren geen spectaculaire gevechten op aan de hengel maar voor ons werkt het heerlijk ontspannend en tijdverdrijvend.

Blauwband

Driedoornige stekelbaars

Vetje

De karper deed ook aardig zijn best getuige de zes keer dat we een run kregen. Dat we maar één beet konden verzilveren? Laten we het maar pech noemen. Onkunde klinkt zo zelfkritisch...

Schubkarper

Wat ik geen pech kan en wil noemen is de klassieke voorjaarsfout die ik elk jaar eigenlijk wel maak. Denken dat het zonnetje heerlijk is en me dan vooral niet insmeren. Nu ik dit typ voel ik stukjes huid gloeien en bij nadere inspectie ook zijn er ook wel tekenen van roodheid...

Lente

De weerman had goed nieuws. Het zou lente worden. Een winterdepressie wil ik het niet noemen maar ik kan aardig chagrijnig worden van een lange periode zonder zon. Of zou (bijna) geen vis de oorzaak zijn? Hoe dan ook, ik ging vissen in de vijver in het stadspark te Maastricht. Geen zon te zien. Het was zelfs fris. Mijn mazzel was dat mijn winterkleding nog van de vorige sessie in mijn rugzak lag. Vorige week was ik te lui om het op te ruimen en nu deed ik tevreden een extra trui aan.

Lente???

Doel was met de vaste stok klein grut vangen en met de method feeder hopen op het grote spul. Met de vaste stok krijg ik wat pietluttige beten die allemaal mis werden geslagen. Een mooie beet was wel raak. Een veel te grote karper veroorzaakte een kansloze lijnbreuk op het dunne snoertje. Waarom bijten ze dan ook niet op de werphengel? Dan maak ik tenminste nog kans... Zuchtend knoopte ik een nieuw snoertje aan het vaste stokje en tegelijkertijd zie ik de werphengel krommen. Dit voelde goed aan. Ondanks het ijskoude water kliefde de gehaakte vis als een razende door het water zonder van de bodem los te komen. Een vriendelijke voorbijganger wilde best helpen met het scheppen. Mijn schepnet is meer geschikt voor brasems maar als je maar goed mikt past er ook een karper in van 82cm!

Goed mikken is een kunst

En dat is voor mij een record. Aangezien ik geen echte karpervisser ben en het ook nooit zal worden had ik geen weegschaal bij. Wat zal ie gewogen hebben? 20 pond? Mij maakt het niet uit. De dril en de vis gaven mij plezier. Dat plezier is voor mij niet minder als de vis 15 pond zou hebben gewogen.

Schubkarper met een even lelijke smoel als de auteur

Niet lang na deze vangst was dan eindelijk het zonnetje daar. De temperatuur schoot omhoog. Mijn vitamine D gehalte schoot ook omhoog. Het stadspark vulde zich met mensen die snakten naar de lente en ik was tevreden ondanks dat ik de uren daarna helemaal geen enkele beet meer kreeg. Voor de vriendelijk voorbijganger: nog een dank je wel voor de assistentie!

Lente!!!

Sneeuw

Ik had nog nooit eerder een vis gevangen als het sneeuwde. Simpelweg omdat dit weer mij niet echt uitnodigt om aan het water te gaan zitten. Nu was er ook nog een gure wind uit het Noorden maar ik wilde toch graag eens een keer vis vangen onder deze omstandigheden.

Ik was niet de enige visser

Een aantal aalscholvers gaven al aan deze stek waarschijnlijk niet visloos was. Dat bleek ook wel toen ik al vrij vlot een marmergrondel te pakken kreeg. Missie geslaagd en inpakken maar. Bevroren handen en maden zijn niet bepaald de meest gewenste neveneffecten bij deze visserij. Ook de kans dat je richting het ijskoude water valt is groter met witte oevers.

Marmergrondel

De sneeuw leende zich overigens uitstekend om er sneeuwballen van te maken. De fotografe was begonnen met het gevecht.

Wie de bal kaatst kan hem terug verwachten

De eerste barbelen van 2013!

Barbeel vangen in de winter is goed mogelijk. Er zijn alleen nogal wat voorwaarden nodig om ze ook daadwerkelijk te vangen. Het water moet troebel zijn. Want deze vis is vreselijk schuw bij helder water. Het water moet wat hoger staan. De vis verbruikt immers meer energie als deze meer moeite moet doen om niet weg te spoelen. De temperatuur mag niet te laag zijn. Te lage temperatuur betekent nog minder stofwisseling en dus minder honger bij onze koudbloedige vrienden. Je moet exact op de overwinteringsplek vissen. Ze zijn namelijk in principe niet actief. Alleen een smakelijk hapje recht voor hun neus wat hen geen moeite meer kost kan hen doen besluiten te happen. Heerlijk als al deze omstandigheden zich tegelijk voordoen. In twee uurtjes tijd vier stuks kunnen vangen met ons tweetjes! Toen het begon te regenen werd ons vermoeden bevestigd dat we de paraplu waren vergeten. Inpakken en wegwezen dus! Geen ramp want de eerste barbelen van 2013 zijn een feit!

Barbeel

De snoeken werken niet mee

Hoopte snoek te vangen met dode spieringen. Dat lukte helaas niet. Een collega visser bevestigde wel doodleuk dat de visstek in kwestie een goede snoekstek is. Wel nog wat marmergrondels kunnen vangen die dus in principe overal kunnen zitten en ook tijdens winterse buien gewoon bijten.

Marmergrondel

 

 

Record sneep

Doel vandaag was barbeel vangen. Dat lukte ondanks de invallende koude heel aardig. Vijf stuks vangen is beslist niet slecht. Mijn grootste was 71cm. Walter had vier stuks. Jean pikte er drie mee. Jos Raaijmakers wist er vier te vangen. Vis van de dag was echter een ongelooflijk grote sneep. De maximum lengte is volgens Sportvisserij Nederland 50cm. Jos ging daar ver over heen met een exemplaar van 57cm! Jos, van harte met je record!

Sneep

 

Barbeel